Als ouders willen we onze kinderen het beste geven. We willen dat ze gelukkig zijn, dat ze vol zelfvertrouwen in het leven staan en dat ze goed voor zichzelf zorgen. Maar er is iets wat we ons niet altijd realiseren: kinderen leren niet alleen van wat we tegen hen zeggen, maar vooral van wat we voorleven.
Je kinderen zullen zichzelf behandelen zoals jij hen behandelt. Maar misschien nog belangrijker: je kinderen zullen zichzelf behandelen zoals jij jezelf behandelt.
Denk hier eens over na. Hoe praat jij over jezelf? Hoe zorg jij voor jezelf? Hoeveel ruimte neem jij in om te rusten, op te laden en te doen wat jíj nodig hebt?
Want als jij altijd maar doorgaat, jezelf op de laatste plaats zet en je grenzen negeert, dan ziet je kind dat. En hoe lief en zorgzaam je ook voor je kind bent, de boodschap die ze onbewust oppikken is: zo hoort het blijkbaar te gaan in het leven.
Wil je dat je kind later voor zichzelf kiest, zijn eigen grenzen bewaakt en zichzelf waardeert? Dan is de vraag: doe jij dat zelf?
In een wereld waar ouders vaak honderd ballen tegelijk in de lucht houden, klinkt “jezelf op nummer 1 zetten” als een onmogelijke taak. Misschien voelt het zelfs egoïstisch. Maar het tegendeel is waar: wanneer jij goed voor jezelf zorgt, geef je je kind het allerbeste voorbeeld.
Dat betekent:
We leren onze kinderen dat ze uniek zijn en dat ze zichzelf mogen zijn. Maar als wij als ouders onszelf wegcijferen, nooit stilstaan bij wat we écht nodig hebben en altijd maar doorgaan, hoe kunnen zij dan leren om wél hun eigen ruimte in te nemen?
Jij bent uniek. En juist door dat te omarmen en voor te leven, geef je je kinderen toestemming om datzelfde te doen.
Dus wees de ouder die niet alleen zegt: “Jij bent belangrijk.” Maar wees de ouder die ook laat zien: “Ik ben belangrijk. Ik zorg goed voor mezelf, en dat mag jij ook doen.”
Want wat jouw kind van jou leert, draagt het een leven lang met zich mee.